Yolanda Barnard, die ou Steve Hofmeyr-storie en die mislikheid van die pers

Hallo daar

Dis alweer `n ruk sedert ek hier gesels het maar `n joernalis se lewe is gewoonlik maar besig. Alhoewel dit vir my lyk asof ek besiger kan wees, ek kon immers `n tell all-boek geskryf het oor my glorieryke vier jaar as joernalis in `n wêreld propvol skandes.

Ja right. Ek is NIE Yolanda Barnard nie en ek het GEEN respek vir diegene (veral joernaliste) wat soos sy dink en doen nie. Maar nou ja, wat weet ek nou. Ek het nog nooit in die publieke oog skandes gemaak of oor veel skandes verslag gelewer nie. Ten minste nie die tipe skandes waarvan Yolanda hou nie.

Die rede vir my onvergenoegdheid met die vroumens is die sogenaamde blerrie boek wat sy geskryf het – Die ponie galop. Die titel is seker veronderstel om `n verwysing na poniekoerante te wees, wie gee  anyway om. Ek het vroeër vandag  Theunis Engelbrecht se resensie oor die “publikasie” gelees en myself goed opgewerk. Oor haar vermetelheid, oor die oordeel wat sy oor joernaliste bring, oor die oordeel wat sy oor die ganse Suid-Afrikaanse glansbedryf bring. Oor haar absolute belaglike hoop dat sy een van die dae by Carte Blanche kan gaan werk  – `n plek waar daar actual JOERNALISTE werk en nie prikkelpoppe opsoek na sensasie nie. Nou nie dat ek beweer liewe Yolanda is `n prikkelpop nie – glad nie. Wie sou nou ooit dit doen…

Die absolute hartseer ding oor Die Ponie galop is die feit dat ek nuuskierig is daaroor. En deksels, ek wil nie wees nie. Ek sal nie die boek koop nie en ek sal lank en diep dink voor ek dit dalk by `n kollega leen of iets in daardie lyn om dit te lees. Maar ek is steeds nuuskierig en dit maak my goed en gedurig die bliksem in. Want die tipe ding spreek tot die swakste en vrotste eienskappe van ons nasie. Ons WIL weet of Robbie Klay en Nicholis Louw eintlik lovers is, ons wil weet of Herschelle Gibbs en Mienkie van der Westhuizen eens `n item was en ons WIL weet presies hoe siek die hele glanswêreld eintlik is. Want dan voel ons beter oor onsself en ons eie siekhede. Hoe pateties. Menslik, maar pateties.

So ek is vandag nie net vies vir Yolanda en mense soos sy nie maar ook vir myself. Want ons kan dit miskien ontken maar ons het almal `n stukkie van haar in ons. Of jy onderdruk dit kwaai (soos ek), of dit kom na bo. Sad but true. En dit is die rede, liewe volk, hoekom poniekoerante meer en meer as mainstream publikasies sal verkoop. Ons gee eenvoudig meer om of Brad en Angelina regtig ongelukkig is as of die regering werklik gratis hoër onderwys gaan kan bied. Watter tipe prioriteite is dit?

C.

Lees Theunis se resensie by http://www.litnet.co.za/cgi-bin/giga.cgi?cmd=cause_dir_news_item&news_id=67535&cause_id=1270

Theunis het ook Steve Hofmeyr se boeke geresenseer. Lees gerus hier http://www.litnet.co.za/cgi-bin/giga.cgi?cmd=cause_dir_news_item&cause_id=1270&news_id=54767&cat_id=558

`n Verandering is so goed soos `n vakansie

Howdy peoples

So, hulle sê `n verandering is so goed soos `n vakansie. Ek kan nogal daarmee saamstem. Meeste mense raak so elke nou en dan gatvol vir hulle werk. Alhoewel ek mal is oor my werk, is ek ook geneig om soms moeg te raak daarvoor. 

Ek is egter in die gelukkige plek dat sodra ek moeg is vir sub, ek gestuur word om vir die nuusmense te werk. More is dit weer sulke tyd. Een van ons gemeenskapskoerante se redakteurs gaan op verlof en dan moet ek in sy plek gaan werk. Dan is ek amper drie weke terug by die subs voor ek by `n ander koerant moet gaan uithelp.

Direk daarna gaan ek vir `n maand Kuruman toe waar ek vir `n joernalis wat op vakansie gaan moet instaan. Ek sien nogal uit daarna, alhoewel ek weet dat ek seker maar homesick sal word. As ek terugkom gaan ek vir twee weke op `n welverdiende vakansie – ek is seker ek sal dan moeg rondgerits wees.

Laat niemand sê `n joernalis se lewe is boring nie. Of stil nie, mind you. Moreaand het ons casino hier in Bloem `n media-aand in die vorm van `n “slot”-kompetisie. Smaak my `n mens dobbel en die span wat die meeste wen, wen`n kontantprys vir die charity van hulle keuse. Die beste van alles is dat elke span iets wen, die pryse begin by so R2000. Dit klink miskien nie na so  baie nie maar ek dink van hierdie mense kan regtig doen met die geld in die tye wat ons leef. Die eerste prys is R10 000. My ma is deur ons kerk betrokke by `n baie goeie liefdadigheidsorganisasie op Ladybrand, Vumani. Dit is `n huis waar kinders sonder `n heenkome bly en daar word na hulle gekyk. Hulle kry kos en klere en gaan in die dorp skool. Hulle mag ook glad nie bedel nie, dan mag hulle nie daar bly nie. Hulle word geleer hoe om so goed moontlik na hulself te kyk en het bv. `n florerende groentetuin waar hulle groente kry. Ek weet ook hulle kan doen met die geld. So ek is baie dankbaar vir die kans om te help.

Ewenwel, met die tipe goed word `n mens gewoonlik erg gewine en dine, so dit sal lekker wees. Ek probeer baie hard om te kyk na wat ek eet, en die tipe ding maak dit vrek moeilik. Ek het in die week vir die eerste keer in meer as drie maande sjokolade geëet en ek dink begin April die laaste keer wyn gedrink. Miskien moet ek maar more myself indulge…

Vrydagaand is dit weer so `n storie. Hier word Vrydag `n nuwe gemeenskapradiostasie in Bloem geloods genaamd MedFM. Die launch gaan gepaard met `n dinee by Oliewenhuis Vrydagaand en yours truly gaan daar wees. Weer `n geëet en gekuier…

So op die tema van kos het daar twee ontwikkelings in my nabye omgewing plaasgevind, een maak my baie bly en die ander is erge verleiding. Daar maak more `n lekker groot Fruit & Veg baie naby my huis oop en regoor die pad van hulle af gaan daar eersdaags `n Steers oopmaak. Fruit & Veg = good. Steers = bad. Ons sal maar sien waar kuier ek die meeste.

Nou ja, dit is al nuus vir vandag. Behalwe vir bogenoemde moet ek ook Saterdag twee foto’s gaan neem vir die koerant en gaan ek Sondag IPL kyk. Besig, maar pret.

Groete van huis tot huis
C.

Om te blog of nie te blog nie…

Ek het hierdie `n paar weke terug vir ons Saterdagkoerant geskryf. Ek wonder of ek iemand oortuig het…

OM te blog is vir my regtig ’n sonderlinge ervaring.
Ek is seker daar is heelwat mense wat reken om te blog is iets wat net tegnologies ingestelde mense kan doen maar eintlik is die teenoorgestelde waar.
Die meeste webruimtes waarop jy kan blog, maak dit juis maklik vir jou om te blog sodat hulle meer mense kan lok. En dit werk! Meer en meer mense begin hulle ervarings en gedagtes in die blogosfeer neerpen. Vermaaklikheidskunstenaars soos Steve Hofmeyr het die waarde van ’n blog besef en baie effektief gebruik as ’n vorm van bemarking. Duisende mense het elke dag gelees wat Steve voel, lees, dink en veral wat hy te sê het oor die media.
Maar baie mense is steeds nie ingelig oor hoe ’n blog werk of wat om met die ding te maak nie. My raad vir hulle is: Begin om blogs te lees. Jy sal gou die idee kry en dan wegspring met jou eie, persoonlike blog. Die wonderlikste aspek van blog is dat jy dit presies kan doen soos wat jý wil. Wil jy nie jou naam koppel aan jou blog nie? Doodreg, gebruik ’n skuilnaam. Wil jy juis hê jou vriende, familie en sommer enigiemand moet lees van jou opwindende lewe? Noem jou blog na jou naam of skryf jou naam op jou blog en siedaar – almal kan op die hoogte bly met jou lewe sonder om elke dag met jou te praat!
Blogs is werklik ook nie ontoeganklik nie. Al wat jy nodig het om iemand se blog te lees op die internet, is sy naam of blog se naam en Google. Google my naam byvoorbeeld en my blog sal heel moontlik een van die eerste opsies wees wat die soekenjin vir jou gee. Kliek daarop en binne oomblikke (of dalk ’n bietjie langer as jy op dial-up is!) kan jy lees wat in my lewe aangaan.
Dan is jou vraag seker wat jy op ’n blog kan skryf? Wel, enigiets. Jy kan skryf oor sport, vermaak, nuus, die media (’n baie gewilde onderwerp!), jou lewe, jou werk, jou kinders, jou kat, wat ook al.
Jy kan foto’s opsit of video’s, jy kan resensies skryf oor boeke of rolprente, jy kan kla oor ’n mede-werknemer wat jou kwaad maak. Jy kan blog in enige taal, in enige kleur, op enige manier.
’n Groot deel van blog is ook om blogs te lees. Dit is ook ’n manier om meer mense te leer ken, jou kringetjie en horisonne te verbreed en beter insig te kry in hoe verskillende mense se wêrelde werk.
So, hoe gaan jy te werk as ek jou nou begeester het om te begin blog? Daar is verskeie webruimtes waarop jy kan blog. Die bekendste is sekerlik www.myspace.com maar in Suid-Afrika kry jy baie Afrikaanse bloggers by www.wordpress.com en ook by 24.com se blogdiens. As jy lus het om ’n bietjie Afrikaanse blogs te lees maar nog nie kans sien om jou eie te begin nie, probeer gerus http://af.wordpress.com. Al die Afrikaanse blogs by WordPress word hier saamgevat.
So wat is die punt, vra jy. Die punt is dat ’n mens nie ’n eiland is nie. En dat jy kan kommunikeer en leer van mense wat jy nog nooit eers ontmoet het nie óf elke dag kan lees wat in jou kind wat in Amerika bly se lewe aangaan en sommer haar vriende ook kan leer ken.
Die punt is dat dit lekker, verrykend, opwindend en dinamies is. So, hoekom nie!

Varkgriep en ander irritasies

Daar is ’n paar goed in die lewe wat my wesenlik irriteer. Okay, meer as ’n paar. Maar daar is twee goed wat my ver buite die grense van redelikheid stoot. Nee, nie padvarke nie. Hulle kan ek vat. Swak diens? Aikona.
Negatiwiteit en paniekerigheid is die vabonde. Eish. . .  min goed werk meer op my senuwees.
Voordat ek met my effense tirade aangaan, laat ek dit net duidelik maak dat ek allermins ’n perfekte mens is en dat ek van tyd tot tyd ook aan dié twee kwale ly.
Ek glo egter dat dit vir my meer die uitsondering as die reël is. Meeste kollegas, vriende en familie ken my as iemand wat meestal met ’n glimlag regstaan. Behalwe natuurlik as dit reën as ek wasgoed was, dan is ek sommer dadelik negatief!
Kyk, almal het negatiewe dae. ’n Mens kry daardie dae wat jy in die oggend opstaan en van 06:00 tot 23:00 die vieste in is. Ek praat ook nie van daardie dae nie.
Ek praat van die siele wat Maandag tot Vrydag, oggend tot aand, Januarie tot Desember dink hulle tong is net goed vir een ding en dit is moan.
Die ergste van alles is dat die gekla nie net by hulle bly nie maar ook by jou kom spook. Want sien, om negatief te wees is nie soveel pret as jy nie tussen mense kan negatief wees nie. Duidelike handgebare dat jy nie belang stel in hulle gekla nie, werk nie. Kla sal hulle kla.
Negatiwiteit is ook erg aansteeklik – baie erger as voëlgriep (of dan varkgriep). As hulle kla, is die kans goed dat jy gaan wil kla. Binnekort word ons ’n vriendekring wat kla, ’n maatskappy wat kla, ’n volk wat kla en naderhand ’n land wat kla. Die aansteeklikheid bring my by die volgende ding wat my wrewelrig laat voel – mense se voorliefde vir paniek.
Suid-Afrikaners is beslis lief vir paniek as ’n reaksie, terwyl ek die wag-en-sien-benadering verkies. Voor jy vra, dit is ook my benadering tot die nuwe rede vir paniek: varkgriep. Alhoewel dit logies is dat behoorlike voorsorg getref word en ek beslis nie binne die volgende paar maande in Mexiko sal gaan kuier nie, glo ek nie dat dit genoeg rede is om my kollega wat gister drie keer vinnig na mekaar genies het, nou dadelik in kwarantyn te plaas nie. Ek glo nie aan uitfreak en mekaar bangpraat nie, want ek kan nie sien wat dit aan die situasie gaan verander nie.
Ek het ook al opgelet dat mense paniekerig raak oor goed wat ek as slegs ’n moontlike bedreiging sien, terwyl daar ernstige, wesenlike probleme is waaraan hulle hulle glad nie steur nie. So sal die ganse nasie hulself ontstel oor mense wat in Mexiko griep het, oor daar ’n moontlikheid bestaan dat die siekte na ons land kan versprei. Maar oor miljoene mense wat in ons eie land doodgaan van Vigs is daar geen paniek nie, want Vigs is ’n siekte wat ander mense kry, terwyl jy self net laas jaar griep gehad het.
Onthou julle die paniek rondom die jaar 2000? Almal het blikkieskos en gebottelde water opgegaar want die wêreld sou uitmekaar val toe die kalender oorslaan na 01-01-00. En wat het gebeur? Boggerol!
En in die vroeë jare negentig? Toe almal gedink het die bomme gaan val en politieke onrus gaan die land ná die verkiesing verwoes? Boggerol!
My hoop is dat varkgriep dieselfde uitkoms sal hê.
En indien nie, sit jouself in kwarantyn!

My groot Afrikaanse leesavontuur

Hallo almal

Soos ek reeds op ’n paar blogs gaan verkondig het, het ek onlangs ’n nuwe projekkie aangepak. Ek gaan lees. Wel, ek lees reeds meer as wat meeste mense doen maar die slag gaan ek AFRIKAANS lees.

Ek het elders op die Internet ’n goeie lys gekry wat verskillende tipes Afrikaanse boeke van goeie skrywers bevat en ek het laat waai. Ek nooi hiermee almal van julle om saam deel te neem en saam te gesels. Ek gaan probeer om na elke boek iets daaroor te skryf en te hoor wat die van julle dink wat dit ook al gelees het. Nou maar toe, laat ons ons deel doen om ons taal te bevorder. Ek glo vas dat sterk koerante, tydskrikte en veral literatuur ongelooflik baie bydra tot die bevordering van ons taal.

Sela
Corli

N.S. Kliek op die bladsy hier bo of volg die link om die lys te sien: http://corlivandermerwe.wordpress.com/my-groot-afrikaanse-leesavontuur/

April is `n gekke maand!

Hallo daar

 Ek wil julle nou nie verveel nie maar hier by Volksblad se dagsubkantoor is `n maand met vyf vakansiedae (en een wat volg op 1 Mei) `n gekke maand. Ons span werk weekliks aan sowat 14 gemeenskapskoerante en verskeie bylae vir Volksblad, wat ons werklading nogal indrukwekkend maak. Laas week moes ons dieselfde hoeveelheid werk in twee dae minder klaarmaak. Groot pret!

Maar kyk, die langnaweek was darem maar lekker. Ek was vrek lui. Het rugby gekyk, boek gelees, Xbox gespeel, fliek gekyk en saam met die ouers gekuier. Ek het nie een steek konstruktiewe werk gedoen nie behalwe om darem elke dag vir die ouers kos te maak nie. En dit geniet ek anyway so, dit is meer pret as werk.

Die week is aansienlik rustiger, die chaos sal ons Maandag en Dinsdag weer tref as ons moet opmaak vir Woensdag se verkiesing. Julle ouens beter gaan stem né! Ek gee nie `n hel om vir wie nie (daardie is `n gesprek vir `n ander dag) maar trek daai kruisie. As my vriende in Engeland `n dag verlof kon insit en spesiaal ver treinry om te stem, kan jy die kilometer ry tot by jou plaaslike stemstasie en jóú kruisie trek. Dis `n voorreg waarvoor duisende mense al hulle lewens neergelê het.

Op `n ander noot is ek erg opgewonde oor die IPL wat die naweek begin. Johan de Jager, ons krieketskrywer en `n goeie vriend van my, het my gister ingelig dat die kaartjieverkope nou aan die gang is so ek kan gaan koop vir die wedstryde in Bloemfontein. Die kaartjies is baie goedkoop so ek vra almal van julle wat enigsins belang stel in krieket om die moeite te doen – wys die mense dat ons land werklik `n internasionale sportbyeenkoms met sukses kan aanbied!

Ons was mos die naweek voor Paasnaweek Graaff-Reinet toe vir Rohan en Emmie se troue. Em is nou terug van die honeymoon af en blosend gelukkig. Hier is een van hulle kiekies, die twee het albei pragtig gelyk! Ek wens julle al die geluk in die wêreld toe hoor, julle is wonderlike mense!

Die twee duifies het op 4 April op Graaff-Reinet getrou.

So, ek het besluit dat ek `n sportbegroting moet saamstel vir die volgende paar maande. Op `n joernalis se salaris kan jy ongelukkig nie net koop en partikuleer soos jy wil nie, jy moet BEGROOT.

Op die lysie is:

Kaartjies vir die IPL-wedstryde in Bloemfontein;
Kaartjies vir die Britse Leeus se wedstryde teen die Cheetahs;
Kaartjies vir die toets tussen die All Blacks en die Springbokke;
Kaartjies vir die Confederations Cup se wedstryde.
Julle kan seker sien hoekom ek sal moet begroot, né!

Dan moet ek seker nou nederig erken dat Boendoe my een voor was met die Cheetahs se wedstryd teen die Sharks. Sorry Boendoe… Ek het wragtig nie gedink hulle sal iets kan regkry nie en soos sport maar is, is ek heeltemal verkeerd bewys! Wys jou maar net, sport is `n snaakse ding…

Nou ja, ek is seker daar lê `n lekker naweek voor, hy is net soveel lekkerder aangesien die vorige een skaars verby is. Ek probeer op die oomblik dink aan iets wat ek vir my ma vir Moedersdag kan doen. Enige idees?

Groete van blog tot blog

C.

Pase en hase

Hallo daar

So, hier is ons op die vooraand (oggend?) van `n lekker langnaweek waarvoor ek lank gewag het. En hard gewerk het. Anders as baie ander besighede stop hierdie lorrie nie vir vakansiedae nie – die koerante moet steeds uit! So waar my span elke week aan 14 gemeenskapskoerante en verskeie Volksblad-bylaes werk van Maandag tot Vrydag moes ons van Maandag tot Donderdag twee dae se werk inwerk om plek te maak vir die ruskans. Wilder as die wildtuin.

Verder het ek laas naweek `n fees op Graaff-Reinnet saam met my vriende gehad. Emmie en Rohan se troue was werklik baie lekker, al wat sleg was daarvan is dat die twee so ver bly. Ek wens ek kon hulle meer sien maar ongelukkig werk die lewe nie so dat jy naby al jou dierbares kan wees nie. Baie geluk julle, julle is werklik wonderlike mense!

Ek het gisteraand weer `n bietjie eksperimentele kookkuns op my arme ma toegepas. Shame, sy moet ook maar vasbyt. Oor die algemeen maak ek lekker kos (if I may say so myself) maar om nuwe resepte te probeer is maar altyd `n bietjie van waagstuk. Op die spyskaart was roasted hoender, slaai en `n butternut en eiervrug kombinasie, ook roasted. En laasgenoemde was die probleem. Ek het nog nooit eiervrug gemaak nie en nou besef ek dis `n goeie ding. Dis beslis nie vir my nie! My ma het die butternut tussen die eiervrug uitgeëet. Hehe…

Ek lees vanoggend op News24 dat daar nog meer verwikkelinge is met die bandwydte verbetering wat deur middel van ondergrondse kabels aangebring word. Een van die dae sal ons Internet aansienlik vinniger wees. En wat `n wonderlike dag sal dit nie wees nie! As ek net dink watter verskil dit in my werk sal maak, raak ek sommer opgewonde.

`n Update oor `n vorige post. Een van ons mense het vanoggend vir Janke en Leanné, Elma se kinders, gesien. Dit lyk asof dit baie goed gaan met die twee. Leanné sukkel nog `n bietjie met haar been en Janke het `n bietjie ekstra werk om te doen om weer op dieselfde vlak te kom soos voor die ongeluk maar behalwe daarvoor gaan dit glo goed. Ek is baie bly, die twee kinders is so baie in my gedagtes.

Verder wonder ek hoe ver die Cheetahs die naweek teen die Sharks gaan verloor. En of ek van sjokolade gaan kan wegbly oor Paasnaweek. En of die DA nou werklik die antwoord is om die ANC van `n tweederde meerderheid in die regering te weerhou. En wat die Blou Bulle gaan maak met hul groot bul wat hulle voor Loftus moet verwyder tot na die Wêreldbeker. En so aan…

Wel, vrede en liefde vir julle almal. Ek het so tien boeke, my Xbox en `n hoop DVDs ingepak vir die naweek op Ladybrand. Tussen-in is dit kuier saam met die ouers, speel met die honde, rugby kyk, slaap en op die Internet rondspeel met my pa se ADSL. Wat kan nou beter!

Veilig ry en lekker rus julle
C.

En al die joernaliste sê: ‘Amen Tim’

Tim du Plessis het die volgende in vandag se Volksblad geskryf. Ek kan maar net saamstem.

Geboelie moet stop

Almal verloor as joernaliste geïntimideer word

WILLEM WEPENER, die ou korrelkop-redakteur by wie ek baie van my werk geleer het, het gesê moenie skryf hoe jy op ’n nuustoneel rondgepluk of uitgeskel is nie.

Die lesers wil die nuus lees, nie wat met jou gebeur het nie. Wep het ook gesê niemand wil lees oor jou kinders en jou honde nie. Hulle het hul eie.

Maar my bloed kook as ek ’n foto sien soos dié een die afgelope week van Daniel Born, ’n fotograaf van The Times, wat aan sy klere rondgepluk word. Deur die man van die burgemeester van Pretoria, nogal.

Niemand sal daaraan dink om handgemeen te raak met ’n spietkop wat jou stop vir ’n kaartjie nie. Maar om een of ander rede is dit in die haak om joernaliste wat ook net húl werk doen, fisiek te intimideer.

Kyk net na al die voorvalle die afgelope paar weke. Die Paralimpiese held Oscar Pistorius raak aggressief met ’n Media24-fotograaf, Theana Calitz, wat hom op ’n openbare pad by ’n ongelukstoneel wil afneem.

Toe die verslaggewer Aldi Schoeman Maandag op ’n nuuskonferensie in Johannesburg aandring op ’n antwoord van mnr. Brian Hlongwa, LUR, word sy bygedam deur ’n amptenaar.

“Dis rassisties van jou om so met ’n swart LUR te praat,” het ene dr. Abdul Rahman haar toegesnou. Dis die verbale weergawe van iemand aan die klere rondpluk of stamp.

By die hofverskyning van die dogter van die Pretoria-burgemeester, dr. Gwen Ramokgopa, het die ras-emosie ook oorgekook.

Een van Ramokgopa se boelies (lyfwagte) het vir Leon Botha, koerantfotograaf op die toneel, geskreeu hy is ’n rassis omdat hy ’n foto wil neem van ’n swart meisie. Bid jou dit aan.

Born, die Times-fotograaf, het ’n klag van aanranding teen Ramokgopa se man, mnr. Allen Lephoko, ingedien. Hy moet asseblief deurdruk daarmee.

’n Mens kan heeltemal verstaan dat Lephoko ontsteld geraak het toe die kameras begin flits om sy dogter. Maar dit gee hom nie die reg om joernaliste te ruk en pluk nie. Sy dogter was nie vir koeitjies en kalfies in die hof nie.

Die meeste lesers het bes moontlik Dinsdag goed gevoel toe hulle die foto sien van  die geboeide senior superintindent van die polisie wat na bewering dwelms, waarop beslag gelê is, verkoop het.

Maar die fotograwe wat vir sr.supt. Dumisani Jwara afgeneem het, het dit ingevolge dieselfde vryheid of reg gedoen wat hulle uitgeoefen het toe hulle vir Lerato Angel Lophoko en Oscar Pistorius afgeneem het.

Dié punt is al voorheen hier gemaak: Mediavryheid is nie deelbaar nie. As jy saamstem ’n vrye pers is onontbeerlik, moet jy dit vat met die soet én die suur.

Die doel hier is nie om simpatie te probeer wek vir arme joernaliste nie. Ons is meestal ’n robuuste lot wat dit kan uitdeel én kan vat.

Min verslaggewers word geïntimideer deur ’n bombastiese burokraat wat so sonder argument of antwoord is dat hy op ras moet terugval.

Nee, waaroor ons bekommerd moet wees, is dat mediavryheid in Afrika ’n uiters bedreigde spesie is. Die organisasie Verslaggewers Sonder Grense reken net 7 uit Afrika se 53 lande het mediavryheid. In meer as die helfte van Afrika-lande is GEEN mediavryheid nie.

Suid-Afrika is hoog op in alle indekse wat mediavryheid meet – selfs hoër as Amerika en Australië.

Maar ek is redelik seker as daar ’n indeks moet wees van mediawaardering, of mediatoleransie, sal Suid-Afrika ’n laer plek beklee as dié twee lande.

Die SA media is ver van volmaak en ons erken dit geredelik. Maar dis al media wat die land het. As dit voortdurend afgeknou en uit die pad uit geboelie word, is daar niks in die plek daarvan nie.

Dan het ’n arrogante, magsugtige ANC-regering ’n nóg groter vrypas om te maak en breek soos hy wil. En word ’n lamp uitgedoof wat nou nog die lig laat skyn op korrupsie, wanadministrasie en magsmisbruik.

’n Rwandees wat al lank in Suid-Afrika is en die nagmerrie daar beleef het, sê nou die dag die bestaan van ’n vrye media in Suid-Afrika is een van die redes waarom hy glo Suid-Afrika sal dit vryspring wat daar gebeur het.

Oorweeg dit volgende keer as jy lees ’n sanger het ’n tydskrif-redakteur met tee gegooi. En dink dit skeel jou nie. Esmaré Weideman van Huisgenoot se eis teen Steve Hofmeyr gaan oor veel meer as haar dignitas.

Ek hoop sy slaag.

Hou op kerm oor die media!

Hallo daar

Ek het hier op die blogs `n post raakgelees wat my bietjie opgewerk het. Ek het geen probleem met die persoon wat dit geskryf het nie, ek is 100% seker dié opinie is redelik algemeen. Maar daar is `n ander kant van die munt wat media-bashers nooit raaksien nie. Hier is hoe `n joernalis voel oor sulke dinge.

Lees eers hier voor jy verder lees.
http://thinux.wordpress.com/2009/03/11/jock-joost/

Liewe Blogger

Dis die eerste keer dat ek by jou blog gaan inloer het so ek kan seker maar myself voorstel. My naam is Corli en ek is `n joernalis. Na aanleiding van jou post klink dit seker soos `n erkenning by die AA (of dan eerder JA, journalists not so anonymous). Jou opinie oor die Joost-sage is beslis baie mense se opinie maar ek het `n ander perspektief daarop.

Ek het ook nie saamgestem met baie wat geskryf is nie. Ek wil veral nie weet van Joost se onderbroek of die grootte van sy ‘jy weet wat’ nie. Ek het meeste daarvan baie onsmaaklik gevind. Maar…ek reken dat so `n storie beslis geplaas moet word. Joost het in die eerste plek die wet oortree. Hy het die dienste van `n prostituut gebruik én dwelms gebruik. Rugbyspeler wat wet oortree = nuus. As hy by een of ander floozy geslaap het sou ek dit nie so erg gevind het nie.

Tweedens is daar die feit dat Joost homself in tydskrifte én koerante uitgee as `n gesinsman en erger nog, `n Christen. Ja, almal sondig. Maar as jy jouself BEMARK as `n Christen behoort jy meer ag te slaan op jou optrede. Jy word `n voorbeeld van hoe Christene is omdat jy in die publieke oog is en jouself dan nog oral uitdruk as `n Christen. Ek sweer, as iemand daar buite vir Joost as `n voorbeeld van `n Christen sien sal hulle nooit tot bekering kom nie. So Joost se klein vertoningtjie saam met Amor in Keur is volgens my klaar genoeg rede om hom te ontbloot.

Julle vergeet lyk my dat die media `n waghondrol speel. En terwyl jy dink dit is kleinlik om bekende mense wat `n sekere beeld probeer uitdra te ontbloot as hulle heimlik reelreg bots met wat hulle probeer voorgee, verskil ek (en meeste joernaliste) van jou.

Dit gesê is daar maniere en maniere om `n ding te doen. Die storie het smerig geraak en ek kry vir Amor en sy kinders baie jammer. Maar as `n mens jou redenasie volg dat `n mens die ding liewer moet stilhou ter wille van sy gesin, kan `n mens netsowel redeneer dat `n ou wat die wet oortree nie vervolg moet word nie om sy familie te beskerm. En weereens, om `n prostituut se dienste te gebruik en dwelms te snuif is TEEN DIE WET.

Laastens is daar nog iets wat die hel uit my uit irriteer. Ek sien myself as `n ernstige joernalis en ek glo my nuusredakteur ken my goed genoeg om te weet om nie so `n tipe storie vir my te gee om te doen nie. Dit is nie my kos nie, ek hou nie van skindernuus nie en ek is ongelukkig met die hoeveelheid daarvan wat in ons koerante is, nuuswaardig of nie. Maar die mense daar buite kan nou maar een keer verstaan dat `n koerant `n besigheid is. Ja, ons het etiese kodes en hulle is bitter belangrik maar dink jy vir een oomblik dat mens kan vergeet van die besigheidkant van `n koerant? As jy so dink, is jy naief. `n Koerant is `n duur ding om te bedryf en die media kry baie swaar op die oomblik. Ek sou graag wou glo dat ons daarteen sou besluit om sensasionele stories te plaas maar ek weet van beter. En as ek moet kies tussen werkloos wees en `n storie soos die van Joost plaas wat gaan waves maak, raai wat gaan ek kies. As die feite 100% is, sal ons dit maar plaas.

Laastens wil ek net iets sê oor die geldigheid van die storie. As joernalis weet ek wat gedoen word om die feitlike korrektheid van `n storie te bevestig. Daar is nie `n snowball’s chance in hell dat die man op die video nié Joost is nie. Ain’t no way. As Heat en Rapport die storie geplaas het sonder om 100% seker te wees, sal ek my skaam tot die dag wat ek doodgaan dat so iets in my maatskappy gebeur het. Ek is egter seker dit sal nie nodig wees nie. Ek het self daardie video gesien en as die man daarop nie Joost is nie, eet ek my laptop op.

Nou ja, dit is my storie. Die publiek daar buite kan maar ophou gis en mor oor die feit dat die storie die koerante gehaal het. Ek wonder hoeveel van die wat gis en mor het die storie gelees? Seker almal? En hoeveel het spesiaal die koerant gekoop om die stories te volg?
Hmm..dis wat ek gedink het.

Groete van huis tot huis
C.

Soos Kurt se liedjie: Op, af, op, af.

Hallo daar

My lewe die afgelope twee weke was bitter baie soos Kurt Darren se nuwe treffer. Dan op, dan af, dan op, dan af. Gelukkig was die algehele idee darem goed, veral soos ek nou hier sit. Dit het voorverlede week begin toe ek by die werk gehoor het dat ons oortyd nou baie ingekort gaan word. Dit is nogal slegte nuus vir my aangesien die oortydgeld wat ek vir naweekwerk kry `n hele paar gate in my budget toestop. So ek het laas week klaar bietjie beneuk ingegaan. Ek het Sondag gewerk en `n ontstellende gesprek met `n kollega gehad. Ek was dus reeds beneuk toe ek die Sondagaand so 18h00 by die huis kom. Ek het in my tuin gaan stap en dadelik opgemerk dat my een greenpepperboom nie lekker lyk nie. Die ding het sommer binne die bestek van 24 uur gevrek – hy was morsdood!

Toe ek `n kind was het ek altyd gewonder hoekom my ma so ontsteld raak as die hael haar plante slaan of  die tuinwerker dalk `n bietjie rof aan die bome snoei. Maar nou weet ek hoe erg mens raak ook jou plante waarna jy so mooi kyk. Ek was `n bietjie ontsteld oor die greenpepper maar gelukkig het ek nog vier ander bome en hulle groei mooi!

Anyway, die Maandag het ek weer met die verkeerde voet uit die bed geklim en so gaan werk. Daar was een of twee voorvalletjies by die werk wat my verder opgewerk het, ek sal maar liewer nie daaroor uitbrei nie. Die gevolg was dat ek na werk in `n vuurwarm stryery met `n kollega betrokke geraak het. Ek het erg skuldig gevoel en darem verskoning gevra. Die cherry op die vrot koek wat laas week was, was dat my ma Donderdagmiddag na werk in `n motorongeluk was. Sy is darem piekfyn maar dit was `n groot crash en my pa se Corolla het sleg gelyk.

Aanvanklik was ons baie skrikkerig dat die kar afgeskryf sou word. My pas was in `n flat spin en my ma was tranerig. So dit was minder lekker. My suster wou sommer van Johannesburg af ry om te kom kyk of alles orraait is. Ek het maar probeer om die vrede te bewaar en my ma huis toe gebring van Bloemfontein af.

Die volgende paar dae is daar baie gestres maar die uiteinde van die saak was dat die versekering laat weet het dat hulle die kar sal regmaak. Sy boekiewaarde is ook verhoog omdat hy in so `n goeie toestand is – `n kompliment vir my pa wat regtig sy goed baie mooi oppas.

Met al hierdie drama was ek verlig om bietjie goeie nuus te kry. Ek was ook veronderstel om vandag opleiding te kry by die werk maar aangesien ek `n groot deel daarvan reeds Donderdag gehad het, het ek toestemming gekry om dit `n skip te gee. Ek wou glad nie gehad het my ma moet alleen op die pad wees so gou na die ongeluk nie en sy moes natuurlik gister terugry Ladybrand toe, soos wat sy elke naweek doen omdat sy in die week by my bly. Dan sou ek ook sommer sit sonder `n kar. So ek was baie dankbaar toe ek die opleiding kon skip.

Nog goeie nuus is is dat die skaal darem begin beweeg in die regte rigting. Ek werk baie hard daaraan om gesond te eet so ek is baie dankbaar. Dit is nou wel `n uitdaging om by die huis ordentlik te eet maar ek doen heel goed. Ek eet baie slaai en in plaas van `n helse steak Sondagmiddag braai my pa vir my maer hoender. Nou moet ek net van die biltong af wegbly as ek rugby kyk!

Wel, dis my storie. Die lewe is mos maar so op en af maar solank mens darem nie net slegte nuus het nie, is ek tevrede!

Tara
C